Dirty Town : เกมส์กลคนโกง The Series บทที่หนึ่ง : เขาชื่อ..ปิยะ แซ่โง้ว (ตอน02)

Dirty Town : เกมส์กลคนโกง The Series

บทที่หนึ่ง : เขาชื่อ..ปิยะ แซ่โง้ว (ตอน02)

​

(ต่อจากตอน01)

“ไปสถานีตำรวจหน่อย”

ปิยะโบกตุ๊กตุ๊กคันที่คนขับดูจะมีอายุสักหน่อย แต่สภาพของปิยะในตอนนี้ดูเปลี่ยนไปจากเดิมคือใส่วิกผมยาวประบ่า สวมแว่นตาดำ หนวดเคราปลอมดูรกหูรกตาและสวมหมวกแก็บสีขาว ส่วนเสื้อที่เขาสวมก็เป็นเสื้อยีนส์แขนยาวติดกระดุมที่ข้อมือ กางเกงและรองเท้ายังคงเป็นตัวเดิมที่เคยใส่ประจำ

“ถึงแล้วครับ..สถานีตำรวจภูธร..สี่สิบบาทครับ” ลุงโชเฟอร์หันมาบอกปิยะซึ่งนั่งอยู่เบาะตอนหลังของรถ

​ปิยะเดินก้มหน้าขึ้นบันไดแล้วมุ่งตรงไปยังเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่มีตำรวจหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่หลังเคาท์เตอร์แล้ว

​“ผมขอพบร้อยเวรที่ทำคดีคนต่างด้าวหน่อยครับ พอดีจะขอคำปรึกษา”

​“อ๋อ มีหลายท่านที่ทำคดีนี้ค่ะ ไม่ทราบอยู่พื้นที่ไหนค่ะ จะได้แนะนำถูก”

​“แถวสถานีขนส่งครับ”

​“เป็นท่านผู้กองถวิล หาญประจักษ์น่ะค่ะ เดี๋ยวขอเช็คก่อนว่าท่านจะอยู่ไหม” แล้วเธอก็ก้มลงกดปุ่มตัวเลขภายในบนโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ใต้เคาท์เตอร์นั่น ทันใดนั้นทางปลายสายก็ยกหูขึ้นรับพอดี

​“ผู้กองถวิลค่ะ มีคนต้องการที่จะพบค่ะ”

​“ใครเหรอ มีธุระอะไร”

​“เดี๋ยวถือหูรอสักครู่น่ะค่ะ..เอ้อ..คุณ อ้าวหายไปไหนเสียแล้วล่ะ..”

​ปิยะรีบเบี่ยงตัวเองออกไปหลบอยู่ตรงซอกใต้บันไดขึ้นชั้นสอง ที่นั่นมีเครื่องถ่ายเอกสารบังตัวเขาอยู่พอดี แล้วเขาก็ใช้มือถือสองจีของเขากดตัวเลขภายในที่เขาเพิ่งจะลอบชำเลืองดูเมื่อสักครู่นี้

​“ว่าไง” ผู้กองรับสายด้วยน้ำเสียงเรียบๆเช่นเคย

​“สวัสดีครับ ผู้กองถวิลใช่ไหมครับ”

​“อ่า..ใช่ครับผมร้อยตำรวจเอกถวิล หาญประจักษ์พูดสาย..มีอะไรหรือครับ”

​“ผมมีข่าวไม่ชอบมาพากลของแรงงานต่างด้าวที่ศักดิ์สิทธิ์อะเวนิว..มาแจ้งครับ”

​“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับ”

​“ผมพูดอะไรมากตอนนี้ไม่ได้เพราะหลักฐานยังไม่ชัดเจนพอแต่ก็มีแนวโน้มว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นที่นั่นจากสาเหตุการฉ้อโกงของใครบางคนครับ”

​“งั้นผมขอชื่อและเบอร์โทรกลับของคุณด้วยสิคุณ..เอ้อ..”

​“ผม..ปิยะ แซ่โง้ว ส่วนเบอร์โทรผมค่อยแจ้งอีกที ตอนนี้ผมต้องรีบไปแล้ว” ปิยะกดปุ่มวางสายพร้อมนิ่งรอดูความเคลื่อนไหว สักพักเขาก็สังเกตเห็นชายวัยกลางคนท่าทางทะมัดทะแมงเปิดประตูห้องผู้กองถวิลเข้าไปได้ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับสีหน้าไม่สู้ดี เขารีบจ้ำอ้าวแบบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ทางออกของสถานี ปิยะไม่รอช้ารีบย่องตามหลังไปแบบไม่ให้รู้เนื้อรู้ตัว แต่ก่อนที่ปิยะจะก้าวลงบันไดสถานีตำรวจภูธรแห่งนั้น พลันมีเสียงเรียกตามหลังเขามาว่า

​“เดี๋ยวค่ะๆคุณ..ดิฉันติดต่อผู้กองถวิลให้แล้วน่ะค่ะ กรุณารอสักครู่..ท่านกำลังจะออกมาพอดีเลย”

​“อ๋อ..ไม่เป็นไรครับ ผมคุยกับท่านแล้วล่ะ..ขอบคุณ” ปิยะหยุดตอบโดยไม่ทันหันกลับมามองเจ้าของเสียงเพราะสายตาจับจ้องอยู่ที่เป้าหมายเบื้องหน้าของเขาซึ่งตอนนี้เข้าไปนั่งในรถเก๋งโตโยต้าวีออสสีขาว ไวเท่าความคิดปิยะวิ่งลัดตัดสนามหญ้าด้านข้างสถานีแล้วกระโดดข้ามรั้วสถานีที่ไม่สูงมากนักและตรงข้างนอกนั่นมีตุ๊กตุ๊กจอดรอผู้โดยสารอยู่แล้วหนึ่งคัน

​“ตามรถเก๋งสีขาวคันนั้นไป” ปิยะกระโดดขึ้นนั่งตอนหลังของตุ๊กตุ๊กแล้วนึกถึงตำรวจหญิงคนนั้นปิยะเองคิดว่าเธอทำหน้าที่ได้ดีสมกับเป็นสโลแกนของสถานีตำรวจภูธรแห่งนั้นว่า ‘บริการดุจญาติ พิทักษ์ราษฎร์ดุจครอบครัว’ และปิยะยังเชื่อต่อไปอีกว่าหากข้าราชการทุกคนเอาใจใส่งานที่ตัวเองทำอยู่เหมือนอย่างที่ตำรวจหญิงผู้นี้ทำแล้ว..ประเทศชาติจะน่าอยู่ขึ้นสักเพียงไร

​“พวกมึงทำงานประสาอะไรกันว่ะ..ปล่อยให้เรื่องซวยๆไปถึงนายกูจนได้” ชายคนขับวีออสสีขาวตวาดเสียงเข้มใส่หน้าไอ้ยักษ์ ไอ้หน้าบากและไอ้หน้าแหลม ด้วยสีหน้าที่โกรธจัดจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงกล่ำ

​“มีคนโทรไปฟ้องเจ้านายกูว่าพวกมึงไปโกงคนงาน”

ทั้งสี่คนอยู่ในโกดังร้างที่ห่างจากตัวเมืองพอสมควรและก็น่าจะไกลเกินพอที่จะมีใครมาแอบได้ยินระหว่างเขากับไอ้สามคนนั่น แต่ก็หารู้ไม่ว่าปิยะได้ซ่อนตัวหลบอยู่แถวนั้นตั้งนานแล้วและน่าจะนานพอก่อนที่ไอ้สามตัวนั่นจะโผล่หน้ามาอีกเสียด้วย

​“ต้องเป็นไอ้เด็กเวรนั่นแน่แน่เลย” ไอ้หน้าแหลมนัยตาหล่อกแหล่กหมายถึงคนงานต่างด้าวที่ลูกพี่มันเพิ่งถีบอกจนกระเด็นเมื่อเช้านี้

​“โธ่..พี่เรื่องมันเล็กนิดเดียว..ไม่มีอะไรหร็อก” ไอ้หน้าบากผมยาวประบ่าดูท่าทางจะใจเย็นกว่าเพื่อน

​“ยังไงว่ะ ที่มึงบอกไม่มีอะไรน่ะ” ชายขับวีออสถามไปจุดบุหรี่สูบไป

​“ก็เรื่องมันเคลียร์กันลงตัวเมื่อเช้านี้แล้วไง หากมันคาบข่าวไปบอกตำรวจจริง ตัวมันเองน่ะแหล่ะที่จะโดนเล่นงาน” ไอ้ยักษ์ได้ทีขอพูดขึ้นบ้าง

​“แล้วใครกันว่ะที่ชื่อปิยะ แซ่โง้วโทรไปหาเจ้านายกูเมื่อเช้านี้”

......................................
​
ทั้งสี่มาถึงสถานีตำรวจภูธรแห่งนั้นอีกครั้งหลังจากผู้กองถวิลโทรกลับไปบอกชายคนขับวีออสว่าเขามีข้อมูลของคนที่ชื่อปิยะ แซ่โง้วแล้ว ชายคนขับวีออสนั้นดูท่าทางน่าจะเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบและกำลังเดินนำไอ้สามตัวนั่นกลับมาที่โต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับเปิดทีวีดูภาพวงจรปิดตามที่ผู้กองถวิลแนะนำ

​“เฮ้ย..นั่นไงไอ้ผมยาวใส่หมวกแก็ปสีขาวนั่นใช่มันเลย”

​“เห็นหน้าไม่ชัดเลย มันหลบมุมกล้องเสียด้วย” ชายคนขับวีออสบ่นพึมพัม 

​“ท่าทางจะไม่สวยซะแล้วงานนี้” ชายวีออสคิดในใจ ทันใดเขาก็ต่อสายคุยกับใครบางคนด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม สักพักก็วางสายพร้อมกับพยักหน้าเรียกไอ้สามคนนั่นเข้ามาใกล้แล้วพูดเหมือนจะกระซิบ

​“ข้างบนสั่งให้จัดหนักกับโครงการฯของพวกมึง..พวกมึงจะว่ายังไง”

คำว่าจัดหนักก็คือการส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ากวาดล้างหรือจับกุมแรงงานต่างด้าวที่ผิดกฎหมายเหล่านั้นซึ่งจะส่งผลกระทบต่อเจ้าของโครงการนั้นทันที เช่น ทำให้ธุรกิจหยุดชะงัก เจ้าของขาดรายได้ประจำและต้องแบกรับภาระดอกเบี้ยเงินกู้เพิ่มขึ้น เป็นต้น

​“เสี่ยเค้าจะยอมเหรอ..อย่าลืมว่าเสี่ยจ่ายเจ้านายพี่ทุกรอบไม่เคยขาดน่ะ” ไอ้หน้าบากหัวหมอออกปากแทนเจ้านายมันบ้าง

​“เออ..เรื่องนั้นกูเข้าใจ แต่ทำไงได้ว่ะก็เบื้องบนเค้าสั่งมาแบบนี้นี่นา” 

​“พี่ต้องคุยกับเจ้านายพี่เอง แล้วผมคิดว่าเสี่ยศักดิ์สิทธิ์เขาไม่ยอมแน่” ไอ้หน้าบากยืนกราน

​ชายขับวีออสถอนหายใจหนักแล้วกดปุ่มต่อสายอีกรอบด้วยสีหน้าเครียดยิ่งกว่าเดิมแต่หลังจากวางสายเขากลับมีสีหน้าที่เรียบเฉยเหมือนได้ยาดี

​“พวกกูจะเข้าจับตอนตีสาม..ให้พวกมึงเตรียมเหยื่อเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน..จะได้ไม่ต้องจับผิดตัว”

​คราวนี้ทั้งสามตัวก็หันหน้ามาปรึกษากันเองเพราะการที่จะไปขัดคำสั่งเบื้องบนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะกระทำ มันคล้ายเป็นนโยบายสร้างภาพด้วยการทำภาพลักษณ์ของตัวเองให้ดูดีในสายตาประชาชนและโดยเฉพาะพวกฝ่ายตรงข้ามที่จ้องจะจับผิดอย่างเอาเป็นเอาตาย นี่มันคือเกมส์กลระดับชาติที่ดูจะซับซ้อนยากเกินกว่าที่ประชาชนคนธรรมดาทั่วไปจะเข้าใจ เกมส์กลครั้งนี้ดูเหมือนว่าเสี่ยศักดิ์สิทธิ์เองอาจจะต้องเสียผลประโยชน์ทางธุรกิจไปบ้างแต่เพื่อแลกกับการเอื้อผลประโยชน์ระดับชาติจากคนมีสีแล้วถือว่าคุ้มค่ามาก นี่คือเกมส์กลของคนโกงที่มีแฝงอยู่ในทุกระดับชั้นของสังคมไทยทุกวันนี้

​“เสี่ยแกโอเคแล้ว..เหลือแต่กูกับพวกมึงนี่แหล่ะจะเอาไงกันต่อดี” ไอ้หน้าบากหันมาคุยกับเพื่อนมันสองคน

​“เรื่องหาคนงานใหม่มาเสียบต่อชุดเก่าน่ะ..ไม่ต้องห่วง..กูเตรียมเอาไว้แล้ว” ไอ้หน้าแหลมทำตาเจ้าเล่ห์ออกตัวคนงานของมันหวังที่จะฮุบกินค่านายหน้าท่าเดียว

“เออเออ..กูรู้ ตานี้ยกให้มึงไปก่อนเพราะทีมกูยังไม่พร้อม ตาหน้าเป็นทีกูมั่งล่ะกัน” ไอ้ยักษ์ออกลวดลายไม่แพ้กัน

​“เอาล่ะ..เรื่องงานดูไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว..ทีนี้ก็เหลือเรื่องเหยื่อล่อติดขอเบ็ด” ไอ้หน้าบากหมายถึงคนงานต่างด้าวที่แสนซื่อพวกนั้นและพวกมันคิดที่จะโยนบาปไปให้!

​“จะไปยากอะไร..จัดยกชุดไปเลย ไหนๆชุดใหม่ก็คอยเสียบอยู่แล้ว” ไอ้หน้าแหลมดูจะโนสนโนแคร์หน้าไหนใครทั้งสิ้น

“กูคิดว่าพวกมึงน่าจะไปคุยกับไอ้โฟร์แมนมันดูก่อนไหมว่ะ” ไอ้หน้าบากเกรงว่าโฟร์แมนอาจไม่พอใจเรื่องนี้

​“ทำไมว่ะ..หรือว่ามันเป็นพ่อมึง” ไอ้ยักษ์แกล้งกระเซ้า

​“ไม่ใช่อย่างนั่น..กูหมายถึงว่าหากมันเกิดไม่พอใจพวกมึงขึ้นมาแล้วเสือกลาออกไปอีกคน..ทีนี้เสี่ยคงเอาพวกเราตายแน่”

ไอ้หน้าบากรีบกดมือถือโทรหาโฟร์แมนของมันทันที พอคุยกันได้สักพักก็กดปุ่มวางสายแล้วก็หันมาพูดกับไอ้สองตัวนั่น

​“มันโอเค..จัดได้เลยเต็มที่ เพราะกูบอกมันว่างานนี้กูมีเปอร์เซ็นต์ให้มันด้วย”

ไอ้หน้าบากหมายถึงเงินใต้โต๊ะหรือค่าน้ำร้อนน้ำชาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่จะต้องจ่ายให้กับเจ้าหน้าที่หรือหัวหน้างานโดยเฉพาะอย่างยิ่งในระบบราชการไทยถือว่าสิ่งนี้คือธรรมเนียมปฎิบัติ ไม่เว้นแม้กระทั่งภาคเอกชนอย่าง ‘ศักดิ์สิทธิ์อะเวนิว’ แห่งนี้เช่นเดียวกัน

......................................

​เสียงเดินเบาของเครื่องยนต์จนแทบไม่ได้ยินจากรถกระบะสามคันในยามวิกาล ทั้งสามคันเป็นสีขาวและมีตราโล่ห์ติดอยู่ด้านข้างคนขับ ตอนนี้ถูกขับอย่างช้าๆเลาะเลียบมาตามซอยเปลี่ยวที่ไม่มีแม้แต่เสาไฟฟ้า มันมืดสนิทและมืดเกินไปที่จะมีใครมาตั้งแคมป์พักคนงานอยู่แถวนี้

​“อีกห้านาทีจะตีสาม..ขอสัญญาณบุกด้วย” เจ้าหน้าที่รถกระบะคันหน้าสุดกระซิบผ่านไมค์วิทยุสื่อสารที่ติดตั้งอยู่ในรถ

“โอเค ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว..ให้ดับเครื่องยนต์แล้วรอคำสั่งเข้าจับกุมพร้อมกัน”

ตอนนี้ด้านนอกแคมป์พักคนงานต่างด้าวของ ‘ศักดิ์สิทธิ์อะเวนิว’ เต็มไปด้วยกำลังของเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งในและนอกเครื่องแบบประมาณสักสามสิบกว่านาย

“เอาล่ะทุกคน..ลุย” สิ้นเสียงผู้กองถวิล ตำรวจนอกและในเครื่องแบบทุกนายต่างก็วิ่งกรูเข้าหาแค้มป์ที่พักชั่วคราวของคนงานทันที

“ตำรวจๆๆ..ตำรวจมา” เสียงใครคนหนึ่งในแคมป์ตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดัง

เจ้าหน้าที่ตำรวจใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็สามารถจับกุมแรงงานต่างด้าวได้หมดทั้งแคมป์ เนื่องจากว่าไม่มีใครคาดคิดหรือรู้ตัวกันมาก่อนจึงทำให้การจับกุมเป็นไปโดยละม่อมและไม่มีการสูญเสียเลือดเนื้อแต่อย่างใด

พอรุ่งเช้าหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับหนึ่งก็ลงข่าวพาดหัวประจำเช้าวันนี้ทันทีว่าร้อยตำรวจเอกถวิล หาญประจักษ์ได้นำทีมเข้าจับกุมแรงงานต่างด้าวผิดกฎหมายคาแค้มป์พักชั่วคราวนอกเมืองและรวบตัวได้ถึงหกสิบสามคน ขณะที่แหล่งข่าวเองก็ไม่ได้ระบุชื่อนายจ้างของแรงงานผิดกฎหมายเหล่านั้นแต่อย่างใด!

สุดท้ายแรงงานพม่าทั้งหมดเหล่านั้นก็จะถูกส่งกลับไปยังประเทศของตัวเองโดยที่จะไม่ได้รับเงินค่าจ้างเลยแม้บาทเดียว ทั้งๆที่พวกเขาสู้อุตส่าห์อดทนทำงานกันมาตลอดหนึ่งปีเต็ม นี่เท่ากับว่า ‘ศักดิ์สิทธิ์อะเวนิว’ หลอกใช้คนงานต่างด้าวทำงานให้ฟรีและยังไม่นับยอดเงินค้างจ่ายก่อนหน้านั้นอีกเพราะแรงงานพม่าหลายคนที่มาทำงานตั้งแต่เริ่มโครงการเมื่อต้นปีที่แล้วเสียด้วยซ้ำไป!

(โปรดติดตามตอน03)

ตอน01 :
https://timeline.line.me/post/_deSweeRLeVhsOkRLXzAnXwbWRtxAUE9zmU-Q1FM/1154975138302035995